Szanta zwyczajna

Szanta zwyczajna

Roślina pospolita, w Polsce występuje na rumowiskach, przy zabudowaniach. Jest rośliną wieloletnią wys. do 40 - 50 cm. Łodygę ma wyprostowaną do 50 cm wys. Liście okrągłe, sercowate, karbowane, pomarszczone, osadzone naprzeciwlegle. Łodyga i dolna strona liści owłosiona (pokryta kutnerem). Kwiaty białe, drobne zebrane w nibyokółki w kątach liści. Roślina pachnie owocowo. Przyciąga pszczoły.

Surowiec - górne ulistnione części pędów.

Zastosowanie - przede wszystkim w chorobach wątroby, dróg żółciowych - zmniejszonym wydzielaniu żółci, w kamicy żółciowej. Można też podawać w nieżycie gardła i oskrzeli jako środek wykrztuśny, szczególnie osobom starszym.

Stanowisko - wymaga stanowisk o wystawie południowej, osłoniętych od wiatrów, gleby o odczynie zasadowym, żyznej i przepuszczalnej, raczej suchej. Można wysiewać nasiona lub robić sadzonki późnym latem. Nasiona najlepiej wysiewać do doniczek wczesną wiosną i w maju - czerwcu wysadzać na miejsca stałe.

Receptury:

Napar - 1/2 - 2 łyzki zalać 2 szklankami letniej wody i ogrzewać pod przykryciem do wrzenia. Odstawić na 10 min i pić1/3 - 1/2 szklanki 2 - 3 razy dziennie między posiłkami jako środek żółciotwórczy, moczopędny i wykrztuśny.

Liście z miodem - dziewięć małych liści drobno posiekać i zmieszać z miodem. Jeść powoli kilkakrotnie w ciągu dnia, przy początkach przeziębienia - łagodzi kaszel i stany zapalne gardła.