Pietruszka zwyczajna

Pietruszka zwyczajna

Pochodzi z rejonu wschodniego strefy śródziemnomorskiej. Od wieków uprawiana w Europie. Wytwarza korzeń palowy, z którego wyrastają liście 2 - 3 krotnie pierzaste. W drugim roku wytwarza pęd kwiatostanowy zakończony baldachem. Kwiaty drobne, niepozorne. Uprawia się również pietruszkę naciową, która wytwarza niewielki bezużyteczny korzeń.

Surowiec - korzeń pietruszki i owoce - nasiona.

Zastosowanie - jako lek moczopędny, w kamicy moczowej, w stanach zapalnych nerek i pęcherza, w zaburzeniach trawiennych. Należy uważać w przypadku używania przetworów z owoców, gdyż zbyt duże dawki mogą być szkodliwe dla organizmu. Zewnętrznie można używać do przemywania skóry - rozjaśnia piegi.

Stanowisko - wymaga gleby żyznej, dość wilgotnej, może rosnąć w półcieniu. Nasiona wysiewa się wczesną wiosną lub późną jesienią. Posadzona przy różach poprawia ich zapach i uodparnia na choroby. Pietruszkę naciową można uprawiać w doniczce.

Receptury:

Napar z korzenia - 1 łyżkę rozdrobnionego korzenia zalać 1 i 1/2 szklanką wody wrzącej. Naparzać pod przykryciem 15 min. Odstawić na 10 min i pić 2 - 3 razy dziennie po 1/ - 1/3 szklanki między posiłkami, jako środek moczopędny. Wskazane jest równoczesne zażywanie witaminy B1.

Napar z owoców - 1/2 łyżki zalać szklanką wrzącej wody i naparzać pod przykryciem, reszta j.w.

Kuchnia - dodawać surowe liście do potraw, korzeń jako jarzynę gotowaną lub surową do surówek.