Lubczyk ogrodowy

Lubczyk ogrodowy

Pochodzi prawdopodobnie z Iranu. W Europie uprawiany od dawna. Jest rośliną wieloletnią. W pierwszym roku wytwarza rozetę liści długoogonkowych o dużych pierzastych blaszkach. W latach następnych wyrastają proste, dęte pędy kwiatostanowe nawet do 2 m. Kwiaty zebrane w baldach, drobne, zielone. Cała roślina aromatycznie pachnie.

Surowiec - korzenie lubczyka w drugim roku wegetacji. Liście świeże lub suszone głównie w kuchni.

Zastosowanie - w zaburzeniach czynności nerek, usuwaniu produktów przemiany materii, dolegliwościach trawiennych, niedostatecznym wydzielaniu żółci. Sam korzeń wykazuje słabe działanie i korzystniej jest łączyć go z innymi ziołami.

Stanowisko -wymaga słonecznego i ciepłego stanowiska, gleby bogatej w próchnicę i wapń. Nasiona szybko tracą siłę kiełkowania. Najlepiej więc wysiewać je zaraz po ich dojrzeniu, sierpniu - wrześniu do doniczek na rozsadniku. Na zimę zabezpieczyć i wiosną po podrośnięciu roślin wysadzić na miejsca stałe.

Receptury:

Napar - 1 lub 2 łyżki rozdrobnionych korzeni zalać wrzątkiem i naparzać pod przykryciem. Po ostygnięciu pić 1/2 szklanki 2 - 3 razy w ciągu dnia po jedzeniu.
Zioła moczopędne - zmieszać 30 g korzenia lubczyka, po 20 g : liści brzozy, ziela skrzypu i strąków fasoli oraz po 10 g liści mącznicy lekarskiej i owoców dzikiej róży, wymieszać. 1 i 1/2 łyżkę ziół zalać w termosie 2 szklankami wody i zaparzać 1 godz. Pić po 1/3 szklanki 2 razy dziennie między posiłkami.

Kuchnia - świeże lub suszone liście dodawać do zup, dań mięsnych, sałatek. Wyciąg z rośliny i korzeni jest głównym składnikiem przyprawy Maggi.