Kminek zwyczajny

Kminek zwyczajny

W warunkach naturalnych występuje w Europie Północnej i Środkowej, Ameryce Północnej, Północnej Afryce i Australii. W Polsce spotyka się go na wilgotnych łąkach i miedzach. Jest rośliną dwuletnią, tworząc w pierwszym roku rozetę liści odziomkowych i gruby korzeń. W drugim roku wytwarza mocny pęd z kwiatami zebranymi w baldachy.

Surowiec - owoc kminku.

Zastosowanie - przede wszystkim ma znaczenie dietetyczne, ułatwia trawienie, działa również nieznacznie żółciopędnie. Raczej używa się go w połączeniu z inymi ziołami. Stosowany zewnętrznie wykazuje działanie przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze i przeciwpasożytnicze.

Stanowisko - nie ma specjalnych wymagań co do stanowiska, ale lubi gleby żyzne i dość wilgotne, zasobne w wapń. Należy go wysiewać płytko, wczesną wiosną lub jesienią. Nie rozsadzać.

Receptury:

Napar - kminek zmieszany w równych ilościach z owocem anyżu lub kopru włoskiego, z miętą pieprzową, kwiatem rumianku i zielem tymianku. Łyżkę tej mieszanki zalać 1 szklanką wrzątku i zaparzać 15 min. Odstawić jeszcze na 15 min., przecedzić i pić 1/2 szklanki 2 razy dziennie po posiłkach.

Wino - 3 łyżki ziół j.w. zalać butelką białego wytrawnego wina i macerować 2 tygodnie często wstrząsając. Przecedzić i pić po małym kieliszku 2 -3 razy dziennie po jedzeniu.

Syrop kminkowy dla dzieci - zemleć łyżkę stołową owoców kminku i wymieszać ze szklanką gorącej wody. Odstawić pod przykryciem na 20 - 30 min., przecedzić i dosłodzić miodem do smaku. Podawać dzieciom po 1 łyżeczce kilkakrotnie w ciągu dnia jako środek wiatropędny.

Kuchnia - jako przyprawa do bardzo wielu potraw.