Czarnuszka siewna

Czarnuszka siewna

Czarnuszka siewna występuje dziko w Południowej Europie, Afryce Północnej, Azji Mniejszej i Indiach. W Polsce uprawiana głównie na południu kraju. Jest rośliną jednoroczną, osiągającą wys.ok.40 cm. Łodyga rośliny zakończona jest pojedynczym kwiatem o niebieskich płatkach.

Surowiec - nasiona

Zastosowanie -obecnie nie ma zastosowania leczniczego, a wielka szkoda, ponieważ ostatnie badania dowodzą, iż jest bardzo wszechstronnym ziołem. Okazjonalnie używana jest w przemyśle piekarniczym. Nasiona zawierają olejki eteryczne i inne związki, które działają moczopędnie, żółciopędnie i mlekopędnie. Przeprowadzone w Indiach badania wykazały skuteczność podawania czarnuszki w dychawicy oskrzelowej. Stwierdzono również jej działanie przeciwzapalne, przeciwgorączkowe, rozkurczowe i przeciwbólowe, przeciwalergiczne. Jest również skuteczna stosowana zewnętrznie w przypadku dermatoz, zakażeń grzybicznych, łuszczycy, przewlekłym nieżycie nosa, także na tle alergicznym.

Stanowisko - wymaga gleby żyznej, przepuszczalnej, wapiennej. Można wysiewać wprost do gruntu lub do doniczek i przesadzać w maju na miejsca stałe.
Jest bardzo ładną i dekoracyjną rośliną bez szczególnych wymagań. Nadaje się na rabaty i na kwiat cięty, bowiem bardzo wdzięczne niebieskie kwiaty zachowują świeżość przez 5 - 6 dni.

Receptury:

Kuchnia - nasiona używamy do posypywania wypieków, szczególnie nadają smaku mące pszennej. Używana jako przyprawa w Azji Mniejszej, w Indiach, ze względu na korzenny smak zamiast pieprzu, który działa drażniąco na błony śluzowe żołądka.

Ciekawostki:

Obecnie czarnuszka nie jest surowcem zielarskim, natomiast w średniowieczu Teodor Tabernaemontanus w swojej Księdze ziół podaje aż 150 zastosowań nasion czarnuszki. Od bólów głowy po dolegliwości żołądkowe, również w postaci wywarów do okładów na oczy. Uważał czarnuszkę za zioło uniwersalne. Zaś rzymscy lekarze polecali czarnuszkę m.in.jako środek łagodzący zapach zjedzonego czosnku. Zalecano ją również jako środek przeciw gorączce.