Grab pospolity - Carpinus betulus

Faktura grabowych liści

O grabie muszę napisać koniecznie, bo jest to moje ulubione drzewo. Kolor liści szczególnie tych wiosennych jest po prostu piękny. Grab wg mnie ma same zalety i prawie nie ma wad. Występuje prawie w całej Europie, po za Norwegią , południowo-wschodnią Europą i Półwyspem Iberyjskim. Lubi ziemie ciepłe i raczej zasadowe, ale dobrze rośnie również na glebach o odczynie obojętnym. Ma płytki system korzeniowy, ale jest odporny na suszę. Znosi również okresowy nadmiar wody. Jest to drzewo, które doskonale znosi zacienienie, ale w słońcu też radzi sobie dobrze. Jest to wreszcie jedno z nielicznych drzew doskonale nadających się na wszelkie cięte formy, żywopłoty, szpalery, geometryczne ozdobne bryły, ozdobne bramki itp. Był podstawowym drzewem w słynnych fracuskich i angielskich ogrodach ( m.in.królewski Wersal), kiedy to  w drugiej poł. XVII wieku zapoczątkowany został nowy kierunek w sztuce ogrodowej przez A.Le Notre. Le Notre uznawał drzewa w ogrodzie tylko w postaci różnorodnych figur geometrycznych.

Drewno grabowe jest bardzo twarde, właściwie najtwardsze i czasami nazywano je " żelaznym drzewem". Z tego też powodu używano go w stolarstwie, kołodziejstwie; do wyrobu narzędzi,  części instrumentów muzycznych.

Jest również bardzo dobrym drewnem opałowym, ponieważ pali się powoli dając dużo ciepła.

W południowej Polsce powszechnie kiedyś stosowano grab jako materiał na żywopłot, do dziś zresztą można spotkać takie żywopłoty. Dla mnie grabowy żywopłot jest najładniejszym żywopłotem liściastym.

Ciekawostka :

Ciekawostką jest, że drewno to - według Serbów - przepędzało z domu duchy leśne spragnione ciepła. Duchy te, podobne do naszych krasnoludków, ale mające końskie kopyta, zwane są przez Serbów"grabami".
I wreszcie, w czasie ciemnych letnich nocy, murszejące drewno graba (pniak) świeci tajemnym, seledynowym blaskiem, zwłaszcza po lekkim deszczu lub obfitej rosie.

Cytat ten pochodzi ze strony Użytkowe gatunki drewna - Instytutu Technologii Drewna.